‘De nieuwe Giulietta kwam, zag en overwon’, dat wil Alfa ons doen geloven. Die Italianen toch. Ze schijnen het hoog van de toren blazen maar niet af te kunnen leren, terwijl het ze in ’t verleden voortdurend in penibele situaties heeft gebracht. Mede om die reden gaat het niet zo fantastisch daar in Turijn. Maar er bestaat ook zoiets als ‘de aanhouder wint’. Is de Giulietta die vechtersbaas waar we allemaal op hopen? Soms ontkom je er niet aan als de verwachtingen hooggespannen zijn. Onbewust zet je dan een andere bril op. Een denkbeeldig montuur waarmee je reguliere kritische blik wordt uitvergroot. Het is het onvermijdelijke resultaat van meerdere malen teleurgesteld worden. De 159, Brera, Spider en ik zeker zin ook de MiTo …allemaal zeer fraaie auto’s, dat zeker, maar het gemis van dat andere fundamentele gen (lees: rijplezier) van iedere Alfa ontbrak in zekere mate. Dat Alfa Romeo weldegelijk tintelingwekkende auto’s kan bouwen hebben ze meerdere malen bewezen. Vroegere en meer recente Alfa’s zoals de Giulietta´s uit de vorige eeuw, waaraan de huidige zijn naam heeft onleent, de Alfa 75 en 156 lieten het hart van menig autoliefhebber sneller kloppen. Als ultieme blijk van het nog kunnen verscheen de 8C Competizione, een onvervalste geweldenaar die stond voor alles wat Alfa was en zou moeten zijn. Het was ook meteen de laatste Alfa zoals we hem graag zouden wensen (maar dat betaalbaar). Moeder Fiat had inmiddels haar vleugels zo stevig aangedrukt dat zoonlief dreigde te stikken. Invloed uitoefenen is welkom, maar restricties opleggen pakt veelal verkeerd uit. De MiTo is daarvan een goed voorbeeld: kek, functioneel en solide gebouwd maar met middelmatige rij-eigenschappen. Een tweede en vermoedelijk laatste kans om bemind te blijven is de Giulietta. Hoewel de ingrediënten door Fiat aangeleverd zijn is het recept afkomstig van Alfa.
Lees de volledige test op Autowereld.com
| < Vorige | Volgende > |
|---|
